پالئوزوئیک

پالئوزوئيک در ايران








پالئوزوئيــک با طول مدت 340 ميليون سال (از 570 تا 230 ميليون

اراتم(Earathem)هاى فانروزوييک است که نام آن از دو کلمه يونانى پالئوس ((Palaios به معنى ديرينه و زئون ((Zoon به معنى موجود زنده مشتق شده و همارز فارسى آن واژه «ديرينهزيستى » است.


ادامه نوشته

مناطق آتشفشانی در ایران

مناطق آتشفشاني در ايران

فعالیت های آتشفشانی کواترنر در حقیقت ادامه فعالیت های ترشیاری در ایران است و در مناطقی که آتشفشانهای کواترنر فعالیت داشته اند، عموما آتشفشانهای ترشیاری نیز با شدت بیشتری فعال بوده اند.
آتشفشان های جوان فعالیت خود را از دوره میوسن به ویژه میوسن بالایی و یا دوره میوپلیوسن شروع کرده اند و تا کواترنر ادامه یافته اند. مهمترین مناطق آتشفشانی نئوژن – کواترنر در ایران به صورت ذیل می باشد:

1- آتشفشان دماوند:

ادامه نوشته

سنگ شناسی اذرین

سنگ شناسی آذرین
ادامه نوشته

کشتی نوح

تحقیقات انجام شده در مورد کشتی نوح


1)تحقیقات انجام گرفته

2) محل کشف کشتی حضرت نوح

3)فن آوری ساخت کشتی

4)سنگواره های کشف شده

5)وجود کشتی حضرت نوح در اسناد موجود در کتاب ها و تاریخ

 

 

و لقد ترکناها آية فهل من مدّکر(سوره قمر، آيه 15)

«و ما آن کشتی را محفوظ داشتيم تا آيت عبرت شود، پس کيست که پند گيرد؟»

 

تحقیقات انجام گرفته :

ادامه نوشته

آب شناسی

  هیدروژئولوژی یا آب شناسی (Hydrologoy)

هیدرولوژی یا آب شناسی از دو کلمه Hydro به معنی آب و Logos به معنی شناسایی گرفته شده است.
دید کلی 
هیدرولوژی علمی است که در مورد پیدایش خصوصیات و نحوه توزیع آب در طبیعت بحث می‌کند ولی عملا واژه هیدرولوژی به شاخه‌ای از جغرافیای فیزیکی اطلاق می‌شود که گردش آب در طبیعت را مورد بررسی قرار می‌دهد. انجمن علوم و فنون ایالات متحده تعریف زیر را برای هیدرولوژی برگزیده است:

هیدرولوژی علم مطالعه آب کره زمین است و در مورد پیدایش ، چرخش و توزیع آب در طبیعت خصوصیات فیزیکی و شیمیایی آب ، واکنش‌های آب در محیط و ارتباط آن با موجودات زنده بحث می‌کند بنابراین ملاحظه می‌شود که هیدرولوژی در برگیرنده تمامی داستان آب است.

 



تاریخچه و تکامل آب شناسی
 

ادامه نوشته

کامبرین ایران

دوره کامبرين CAMBRIAN

کامبرين در ايران

کامبرين از کلمه کامبريا(Cambria) که از نام کوهى در شمال ولز در انگلستان مى باشد، گرفته شده است. اين دوره براى اولين بار در سال 1835 توسط زمين شناس انگليسى به نام سدويک(A.Sedgwick) در ناحيه ولز که مقطع تيپ اين دوره قرار دارد مطالعه گرديد. کامبرين بيشتر از سنگ هاى رسوبى از قبيل ماسه سنگ، شيل و سنگ آهک تشکيل شده که همراه با قديمى ترين آثار موجودات مى باشد. رسوبات کامبرين با يک ناپيوستگى در ناحيه ولز از نوع دگرشيبى زاويه اى و همچنين ناپيوستگى آذرين پى بوده، ولى در ساير نقاط بيشتر از نوع دگرشبى زاويه اى مى باشد که وقفه مهم در رسوبگذارى رانشان مى دهد. دوره کامبرين در حدود 570 ميليون سال قبل شروع شده و تقريباٌ 60 تا 70 ميليون سال طول کشيده است. رسوبات اين دوره به وسيله طبقات زيرين(پرکامبرين) و طبقات بالايى (اردوويسين) مشخص مى شوند.

کامبرين در ايران

ادامه نوشته